In mijn voetsporen, trektocht over oude paden naar een nieuwe toekomst

 Sarah Meuleman

‘Ik ben er klaar voor. Ik heb een doel, een landkaart en een route. Dat is veel meer dan je doorgaans van het leven krijgt.’ Sarah Meuleman, werkt onder meer voor De Standaard , NRC Handelsblad en Vogue en voelt zich veilig tussen boeken. Ze begint aan de Coast to Coast route, een voetpad doorheen Engeland van west naar oost, opgezet en bezield door Alfred Wainwright, iemand die volgens Meuleman ‘altijd kiest voor de zwaarste stijgingen, de ingewikkeldste paden en de langste omzwervingen. Een twintigtal jaar geleden deed ze dezelfde route. Haar reisnotities van toen zijn een steun en een oriëntatie maar ook een confrontatie. Merkwaardig, soms kijkt ze naar zichzelf terug alsof ze een ander iemand was, een jong meisje op trektocht, die gewoon geniet van haar eerste ijsje. Terugkijkend, besefte ze waarom ze graag de wandeling nog eens overdeed, met het oude reisverslag nabij. Spitsvondig zijn de fictieve babbels met haar vroegere ik, en haar korte telefoongesprekken met haar dochter. Ze spiegelt zichtzelf en ervaart de geleefde tijd. ‘Tijdens het wandelen is elke stap een gedachte, je kunt niet aan jezelf ontsnappen’.

Na een inleiding volgt het verhaal haar dag per dag, makkelijk als je in brokjes wil lezen. Hoewel ze een ervaren journalist is, is het geen doorwrongen journalistiek stuk, wel een vlot, makkelijk leesbaar boek. Ze hanteert een erg toegankelijke taal. Het boek is opvallend oprecht en openhartig. Ze praat over haar nieuw samengesteld gezin met 6 kinderen (5 + 1), over huiselijke beslommeringen, de dynamiek van een kunstenaarsleven in Amsterdam, maar ook over een niet geplande zwangerschap en een miskraam. Het ruwe landschap en het gebrek aan voorbereiding en ervaring maakt het leven minder voorspelbaar en zet een aantal innerlijke conflicten op scherp. Ze ervaart dat het mooiste aan het ‘moeder zijn’ het oneindige is, je blijft altijd moeder. Je kan de route makkelijk boeken via SNP. Sarah Meuleman haar wandel- en levensgezel, Mark, maakte een film die je hier vindt.

https://www.thehouseofbooks.com/boek/3054/sarah-meuleman-in-mijn-voetsporen.html#:~:text=Al%20wandelend%20in%20haar%20oude,de%20kracht%20van%20afscheid%20nemen.

 

Aan zee

 Abdulrazak Gurnah

Een Nobelprijswinnaar op de dissectietafel, oei? Nee hoor, gewoon een fantastisch boek met een intrigerend onderwerp, migratie. We weten allemaal dat migratie van alle tijden is en in alle richtingen kan lopen. Twijfel je? Lees dan b.v. 'Enten’ een roman van Peter Weyns. In 1918 trekt een gevluchte soldaat vanuit Vlaanderen naar Armenië om abrikozen te enten. Kan het symbolischer, elders een fruitboom nieuw leven laten schenken? In ‘Aan zee’ laat Abdulrazak Gurnah zien dat het telkens de context is, en meer nog, hoe die context voorgesteld wordt, die beslissend is voor ons oordeel over een situatie. Hoe? Door dezelfde situatie vanuit verschillende invalshoeken voor te stellen. Een voorbeeld, een 12-jarige Afrikaanse knaap werd door de Britten uitverkoren om (gratis) verder onderwijs te mogen volgen. Op een halve pagina verschuift Abdulrazak Gurnah de situatie van een voorrecht naar een brainwash, geleidelijk, net als een glijbaan. Op dit vlak leest het soms als een gepolijst advies van een verdeelde adviesraad.  Ook gebruikt hij een identiteitswissel om nog scherper in te zoomen op het belang van de context. Hij is een meesterverteller, schuwt de breedvoerigheid niet, en vraagt graag aandacht. Het verhaal begint met een vluchteling zonder paspoort die na zijn aankomst in Groot-Brittannië op een Kafkaiaanse manier wordt vermalen door de bureaucratie. En dat is nog maar het begin. Hij sleept je steeds dieper in het identiteitsmoeras terwijl je overstelpt wordt door een weelde aan taalnuances. 

https://www.meulenhoff.nl/producten/aan-zee-9789029095846

 

Het verlangen naar zee, tweehonderd jaar vakantie aan zee en bouwen aan de kust

 Jeroen Cornilly

 

Wat krijg je als een ir.-ar. die van kunst houdt en gefascineerd is door de kust 20 jaar lang alle mogelijke (publieke en privé) archieven “doorploetert”? Een groot, vuistdik boek (2,854 kg), boordevol verhalen. Wat nog meer opvalt, het boek is schitterend geïllustreerd met kaarten, foto’s, tekeningen, (land)kaarten, litografische werken (b.v. van het eerste kursaal van Oostende), ontwerpen van beeldbepalende gebouwen, hotelrekeningen, promotiefolders en affiches. Hij brengt de hoofdlijn en vele kleine verhalen.  

Wie heeft er geen jeugdherinneringen aan de kust. Voor velen biedt dit boek dus ook een stukje herkenning. Gelijktijdig brengt hij contextén graaft hij wat dieper, hij gaat ongeveer 200 jaar terug.  Niet enkel de natuur werd aan flarden gereten ook tal van architectonische pareltjes werden zonder pardon gesloopt en vervangen door hoofdzakelijk gestapelde blokkendozen. Imposant is dan ook de fotoreeks van vele prachtige gebouwen, met telkens één belangrijk woord, ofwel beschermd ofwel afgebroken. De kust is niet enkel een gehavende natuurstrook met enkele resterende natuurparels. Ook vele bouwkundige parels verdwenen. Cornilly heeft 20 jaar lang gespit als een gedreven tuinier om vandaag een schitterende oogst aan te reiken. Het oogt als een koffietafelboek, maar dan eentje datje na het uitslurpen van je koffie meeneemt naar je zetel om te lezen en enkel met tegenzin weglegt.

 

https://www.tijdsbeeld.be/nl/het-verlangen-naar-zee

True Wildlife

Tom D. Jones

 

Portretfotografie is een vak apart. Vele portretfotografen verkiezen zwart en wit en een bijna oneindig palet grijstinten. Tom D. Jones beoefent het bovendien op een aparte manier, hij maakt portretten van wilde dieren in de vrije natuur. Bedenk even hoe je een olifant perfect in beeld wil brengen: je staat op ongeveer twee meter van een olifant en geeft wat aanwijzingen: ‘ja, je slurf iets hoger en wat meer naar links, nee, iets minder hoog, en nu je linkervoorpoot iets optillen opdat je voetzool beter in beeld komt, nog even die pose vasthouden want de zon kruipt net achter een wolk, blijf nog héél even stil staan, ja’. Verdomme, net te laat. In praktijk stond hij op twee meter, en speelde in op de vrije wil van de olifant.

Emotie, intimiteit en interactie zijn de drie kernbegrippen die hij in zijn foto’ s wil stoppen Hij is daar magistraal in geslaagd. Het boek is het resultaat van jarenlange arbeid (7 jaar), hoofdzakelijk portretten van wilde dieren, met een artistieke toets. Je kan de snorharen van de leeuwen tellen, de bekraste huid van een neushoorn bekijken (lijkt een plattegrond), een groep olifanten die over een uitgedroogde savanne draaft, vader leeuw die met een subtiele pootbeweging zijn welp attent maakt op onheil, enz. Vooraan lees je ook een korte boodschap, zijn drijfveer, de mens moet er voor zorgen dat wilde dieren alle kansen genieten en niet ontnemen.  Niet twijfelen, een uniek boek. 

https://www.lannoo.be/nl/true-wildlife

 

Zo worden jaren tijd, gedichten 2022 -1955

  Cees Nooteboom

Cees Nooteboom werd vorig jaar 90. Nooteboom reist graag, heeft een uitstekend geheugen en woont in een huis vol boeken. Bovenal heeft hij een fantasierijke en scherpe geest en een fluwelen pen. Hij schreef inmiddels een gigantische stapel boeken en vindt het tijd om terug te blikken, te schrappen en te bundelen, en zijn dagboeken te publiceren. Het boek ‘Zo worden jaren tijd’ telt ongeveer 650 pagina’s en bevat gedichten (en korte) teksten vanaf 1955, een selectie uit zijn volledig oeuvre dus. Nooteboom blijft regelmatig even stilstaan, b.v. bij de vele ontmoetingen, het verlies van een collega, een boom in de tuin, een kaars, een rots, een gevoel tijdens een middag. Nooteboom gebruikt de titel om te duiden dat vandaag zijn schrijfstijl anders is dan 70 jaar geleden én dat de tijdsgeest anders is. Gevolg, hij voelde de behoefte om de oude teksten te polijsten en/of te actualiseren maar verkoos om dit niet te doen. Hij maakt de geleefde tijd tastbaar, ook voor de lezer. Als de bundel dan jaren op je boekenplank staat, worden ook thuis de jaren tijd, zeker als je het boek nu en dan ter hand neemt en enkele pagina’s leest en laat bezinken.

https://www.debezigebij.nl/boek/zo-worden-jaren-tijd/?srsltid=AfmBOootNimkKs6uzS-5rJicMjrFwBUnH5dk7N94EuNSJWWDWQAajwZA

Wolf

 Frederik Buyckx

 

Zwart. Daarna grijs, wit en weer dat zwart. Een opmerkelijk boek. Elke fotograaf weet het en elke fotobekijker ook. Als je een indringend beeld wil maken, gebruik geen kleur. Wit en zwart, en dat onvoorstelbare palet van wat daar tussen ligt, biedt je een gigantische stapel mogelijkheden. Het boek Wolf van Frederik Buyckx is er zo eentje. Je opent, kijkt, bekijkt, bladert en dan denk je ‘ok, dat is ongeveer hetzelfde, dat is iets gelijkaardigs, dat heb ik al gezien’, tot je beter kijkt. Je wordt bedolven onder bergkammen, sneeuw en bomen, aangevuld met verstilde beelden van mensen die meestal in veeleer armoedige situaties leven. Buyckx is gefascineerd door de grootsheid van de natuur, het immense, en kijkt met respect en ontzag naar eenzame bewoners. Telkens er iets anders in het beeld, telkens is er iets meer dan afstandelijke nieuwsgierigheid. Het lonkende onbekende.

Doorheen het boek is een verhaal geweven, aangereikt door zijn grootvader, handgeschreven (zonder doorhalingen of wijzigingen !), op een vaalgele achtergrond, net alsof het uit een oud notitieboek komt. Het verhaal van een geitje dat, net als haar voorgangers, alles opgeeft (voedsel, warmte, maar ook de noodzaak tot productie) en op zoek gaat naar de ultieme vrijheid, iets wat de lonkende bergen bieden. Uiteraard wacht er een wolf.

Wolf is Buyckx zoektocht. Een uniek boek. Vrijheid, betaalbaar? Nee, of beter, ja, het biedt je een leven en het kost je je leven. Wat kies je? Hoe verleidelijk kunnen die bergen zijn? Ze bieden een intense rust, een verbondenheid met de natuur, een onbeschrijflijk gevoel, fascinerend en intrigerend. Omdat dat gevoel moeilijk in woorden te vatten is, kies je beter voor beelden. Het boek werd uitgegeven door Hannibal Books. Je weet dus vooraf dat de uitgave het woord ‘puik’ meer dan verdient.

https://hannibalbooks.be/wolf

Provence, kleine atlas voor hedonisten

 Emmanuelle Oddo & Timothée Chambovet

 

Vorig jaar werd een gelijkaardige atlas besproken, maar dan over Noorwegen. Is een boontje hebben voor een bepaald type boek ongepast? Liefst niet. Net zoals het boek over Noorwegen bevat het schitterende tekeningen, aangename foto’s en tekst. Het boek zet een streek, of beter, een vakantiebestemming in de kijker, dus de hoeveelheid tekst is ‘veeleer beperkt’. De streek moet aanlokkelijk voorgesteld worden, en dat doet het boek volop. Waarom Frankrijk zo aantrekkelijk is voor vele Vlamingen (én Nederlanders) weten we, het land biedt alles, vooral verscheidenheid. Merkwaardig, velen voelen zich aangetrokken door Frankrijk, maar hebben een stapel vooroordelen over de inwoners. En waarom de Provence? La lumière. Twijfel niet, de fotograaf heeft zijn uiterste best gedaan om het licht te zoeken en te vangen. Wat je niet vindt, is een lijst van de meest  exclusieve adresjes, wel beelden van een uitnodigende koffietafel of pootje baden in stromend water. Wat te denken van b.v. de moerassen in de Camargue, de abdij Notre-Dame de Sénanque, natuurwijnen, de route Cézanne en de Gorge du Verdon? Tussendoor leer je marseillezeep en lavendel maken, lees je hoe de mistral ontstaat, waar je de mistral kan ervaren en hoe die het dagelijkse leven bepaalt. Uiteraard ontbreken groenten, wijn, kaas en vlees niet. Op naar de zon en de hangmat. De Provence verwacht je.

https://momedia.nl/onze-uitgaven/#:~:text=Provence%20%E2%80%93%20Kleine%20atlas%20voor%20hedonisten&text=Laat%20je%20inspireren%20door%20deze,de%20historie%2C%20cultuur%20en%20natuur.