donderdag 11 december 2025

103 boeken die je gelezen moet hebben

 Wim Oosterlinck




Als je elke week één boek wil lezen, begin dan met 103 boeken: zo gun je jezelf een vooruitzicht op twee jaar leesplezier. Het is, gelukkig, geen lijst van ‘de beste boeken ooit’, maar wel van boeken met een verhaal. De samensteller, radiomaker Wim Oosterlinck, is een échte liefhebber: hij nam jarenlang interviews af, waarin hij zijn bekende of minder bekende gasten telkens naar drie boeken vroeg die bij hen een indruk achtergelaten hadden. Oosterlinck bundelde de levenswijsheid van velen, waartussen de boeken als hulp- en bindmiddel liggen.

Dit is geen bloemlezing van de ‘100 best verkochte boeken’ uit onze eigen regio: naast Hertmans, vind je even goed Frankenstein of Kundera’s Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan terug. De keuzes laten je even in de ziel van de geïnterviewden kijken, terwijl de strakke opbouw en de talrijke kruisverbanden je van een hele brok info voorzien. Telkens lees je een stuk over de inhoud, de babbel en het motief, andere werken van de auteur en suggesties om verder te lezen of te kijken.

https://www.lannoo.be/nl/103-boeken-die-je-gelezen-moet-hebben

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

 

Winterdieren

Bibi Dumon Tak


 

Was de noeste arbeid van het zandmannetje onvoldoende opgeruimd en heeft onze recensent zich ernstig verkeken? 2025? Nee hoor, het boek is bijna een klassieker, verscheen al in 2011, bekroond in 2012, en inmiddels in diverse vormen beschikbaar. Maar nu nu komt Winterdieren in hardcover op de markt, met de mooie tekeningen van Martijn van der Linden. Geen geschikter voorleesboek met de winter voor de deur, dan een over winterdieren, uiteraard.

Waarom Bibi Dumon Tak? Ze schrijft zo mooi, laat haar ongebreidelde fantasie de loop, en geeft tussendoor graag levenslessen mee. Wat wil je nog meer? Een wolvenroedel zingt twaalfstemmig, de keizerspinguïn blijkt de dapperste onder de dieren, een groep narwallen klinkt als een kasteel dat in een sneeuwstorm met de deuren en luiken kleppert, de reuzenalbatros kan het dolen niet laten, het rendier is vernuftiger gebouwd dan een Ikeameubel, de noordse stern is kampioen in moeite doen, … Kortom, een waar voorleesfeest.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/winterdieren/

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

 

Verzinnen doen wij niets, natuurcolumns

 Marga Coesèl

 


“Natuur is er voor de elite”: dat stond anno 1851 in het eerste Nederlandse natuurtijdschrift. Het stelde zich ten doel natuurkennis te verspreiden “onder beschaafde lezers van allerlei stand”, wat duidelijk geen rekening hield met de toen nog ongeletterde arbeidersklasse. In tijden waarin natuurbehoud opnieuw verwijten van privilege oproept, is het de moeite de vraag te stellen: hoe kwam natuur eigenlijk op de maatschappelijke agenda? Via de voor- of de achterdeur, onder luid applaus of net tegen weerstand in en wie speelde hierin een belangrijke rol?

Dit boekje, met slechts een honderdtal pagina’s, draagt als ondertitel ‘natuurcolumns’. Hiervan bevat het maar drie: een van Jac. P. Thijsse, “Over roofvogels” (1915); van Jac. Van Barneveld, “Adelaarsvlucht” (1961); en één van Casper Janssen, “De havik” (2023). Hoewel deze zich alleen op Nederland toespitsen, is de verzameling even boeiend voor Vlamingen. De wereld van Vlaamse natuurschrijvers is immers sterk beïnvloed en georiënteerd door Nederlandse auteurs al Eli Heimans en, daar is ie, Jac P. Thijsse.

Thijsse en Heimans, beiden onderwijzers, schreven jaren ‘feuilletons’ – de inmiddels in onbruik geraakte term voor column of cursiefje. Voor De Groene Amsterdammer schreef Thijsse niet minder dan 863 stukjes. Hoe is het genre sindsdien veranderd? De inhoud en kennis zijn uiteraard sterk geëvolueerd. Wat vooral speelde, was de authenticiteit en de betrokkenheid. De toevoeging van een snuifje ‘emo’ opende de deuren bij velen. Leuk geïllustreerd boek, onder meer met covers van oude tijdschriften.

https://noordboek.nl/boek/verzinnen-doen-wij-niets/

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

De smaak van Wallonië en de Ardennen

 Kristien Hansebout



Dit ‘doeboek’ spitst zich toe op de vijf provincies onder de taalgrens. Hansebout kent het gebied, fietst graag en veel, en schrijft graag boeken. Met De smaak biedt ze wat elke vakantieganger zoekt: authentieke adresjes. Je ontdekt ze langs vijftig routes, netjes gespreid, bijna allemaal bereikbaar met de fiets.

De opbouw is zeer strak. Elke route strekt zich over 6 pagina‘s uit, telkens voorzien van een kaart, een grote foto met verleidelijke titel en 4 pagina’s tekst en kleinere foto’s. Uiteraard vind je hier ook de adresjes, gaande van een kleinschalige logeerplaats tot een restaurant, over ijssalons en picknickplaatsen, zelfs langs een wijngaard, … Fietsers willen nu eenmaal stoppen. De haltes zijn telkens van de locals en meestal ambachtelijk. Kortom: kies een regio, download de fietsroute met de bijgevoegde QR-code en vertrek. Thuis kan je dan vertellen over de petieterige geitenboerderij of het schuurtje van de chocolatier. O ja, voor de fanatieke fietsers: ook lokale bierbrouwers worden vermeld.

https://noordboek.nl/boek/de-smaak-van-wallonie-en-de-ardennen/

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

De Westhoek en Frans-Vlaanderen, 365 verrassende plekken

 Jan Yperman



Het is een ‘leesboek’: de gigantische inhoudstafel laat daarover geen twijfel bestaan. Het onderwerp ligt, uiteraard, in het westen. De vijf trefwoorden bij de quiz ‘De Slimste Mens’ zouden wellicht zijn: ‘wind, water, oorlog, vlak en taal’. Jan Yperman voelt zich, terecht, niet gehinderd door een landsgrens, “de schreve”, en kiest als onderwerp ‘De Westhoek en Frans-Vlaanderen’. Yperman kiest voor eenheid, zowel in landschap, als in taal, cultuur en geschiedenis, …

Yperman kent het gebied als zijn broekzak en vertelt dan ook alles. Het succesverhaal van Jules Destrooper is alom gekend, maar hij staat ook stil bij b.v. Stuivekenskerke, de pré carré van Vauban, de tabaksteelt, het Vrijbos van Houthulst, Bretoense soldaten, het hopmuseum en volksspelen. Het boek biedt mooie kaartjes, aangevuld met curiosa en fiets- en wandelroutes die je met een QR-code kan raadplegen. Net omdat het een leesboek is, belandt het wellicht zelden in een fiets- of rugzak. Achteraan staat een aantal praktische gegevens, maar geen bibliografie of Ypermans eerder gepubliceerde boeken. Jammer, want een geïnteresseerde lezer zoekt graag, ook naar andere kennisbronnen.   

https://noordboek.nl/boek/de-westhoek-en-frans-vlaanderen/

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

The greening revolution – from Paris with love

 



In Vlaanderen verslijten we Nederlanders graag voor een eigenwijs en ondernemend volkje. Merkwaardig genoeg lees je in dit boek over het terechte enthousiasme waarmee de Nederlanders uitgerekend Franse stadsontwikkelingsplannen volgen.

De spontane ontwikkeling van een stad sturen: een moeilijk karwei. Een enorme variatie aan processen lopen gelijktijdig en door elkaar, op verschillende niveaus, en beïnvloeden elkaar onophoudelijk. Hoe pak je dat aan? In Parijs werkten ze een stapel plannen uit, zorgden ze voor goedkeuring (think globally) en tenslotte uitvoering (act locally). Dit vormt de leidraad voor tientallen werven die tegelijkertijd aangepakt worden.

En ja, er zijn inspirerende voorbeelden zoals Singapore, of de Belgische landschapsarchitect Bas Smets. De grote leegtes waarrond baron Haussmann indertijd de stad hertekende, worden nieuw leven ingeblazen met groen. Dat betekent stadslandbouw, kuierstroken voor voetgangers en een bos op een rondpunt. Het gaat echter verder: de Champs-Elysées krijgt een nieuwe invulling, waardoor de auto baan ruimt voor fietsers en wandelaars. De Seine wordt geherwaardeerd, zoals Basel met haar Rein deed, en diverse historische sites worden opnieuw in de bloemetjes gezet. Uiteraard blijft Parijs een drukke miljoenenstad, maar deze talloze ruimtelijke details maken samen een opmerkelijk verschil.

Dit boek is een authentieke Blauwdrukuitgave, dus je weet vooraf dat de vorm een prominente plaats inneemt. Strak op hoofdlijn, maar tal van inventieve invullingen: lettertypes en grootte variëren, foto’s lopen tot de rand van de pagina, twee pagina’s worden volledig opgeëist door één foto, oude pentekeningen en foto’s, toekomstschetsen en ingekleurde kaarten passeren de revue … De liefde voor het vergroenende Parijs zindert doorheen het hele boek. Dit cahier is dan ook het ideale kerstkadootje voor onze Brusselse beleidsmakers. Of lezen die, wellicht net als hun Parijse collega’s, zelden uitgaven in het Engels?

https://www.uitgeverijblauwdruk.nl/nieuw/the-greening-revolution-from-paris-with-love

 

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

Zes boekige cadeautips

Duister, kil en nat overheersen. Licht, warmte en droog lonken. In de schemerzone hiertussen duiken her en der lijstjes op. Dit exemplaar, zorgvuldig gesprokkeld door huisrecensent Johan, bevat de ideale lectuur om mee in de winterse zetel te ploffen. Aldaar kan je lezen, voorlezen, mijmeren over de natuur in de nabijheid, of enkele stappen verder gaan. Van Wallonië, de Westhoek en de grens over naar Frans-Vlaanderen, ja, zelfs tot in Parijs!

 

Wim Oosterlinck, 103 boeken die je gelezen moet hebben

Als je elke week één boek wil lezen, begin dan met 103 boeken: zo gun je jezelf een vooruitzicht op twee jaar leesplezier. Het is, gelukkig, geen lijst van ‘de beste boeken ooit’, maar wel van boeken met een verhaal. De samensteller, radiomaker Wim Oosterlinck, is een échte liefhebber: hij nam jarenlang interviews af, waarin hij zijn bekende of minder bekende gasten telkens naar drie boeken vroeg die bij hen een indruk achtergelaten hadden. Oosterlinck bundelde de levenswijsheid van velen, waartussen de boeken als hulp- en bindmiddel liggen.

Dit is geen bloemlezing van de ‘100 best verkochte boeken’ uit onze eigen regio: naast Hertmans, vind je even goed Frankenstein of Kundera’s Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan terug. De keuzes laten je even in de ziel van de geïnterviewden kijken, terwijl de strakke opbouw en de talrijke kruisverbanden je van een hele brok info voorzien. Telkens lees je een stuk over de inhoud, de babbel en het motief, andere werken van de auteur en suggesties om verder te lezen of te kijken.

https://www.lannoo.be/nl/103-boeken-die-je-gelezen-moet-hebben

 

Bibi Dumon Tak, Winterdieren

Was de noeste arbeid van het zandmannetje onvoldoende opgeruimd en heeft onze recensent zich ernstig verkeken? 2025? Nee hoor, het boek is bijna een klassieker, verscheen al in 2011, bekroond in 2012, en inmiddels in diverse vormen beschikbaar. Maar nu nu komt Winterdieren in hardcover op de markt, met de mooie tekeningen van Martijn van der Linden. Geen geschikter voorleesboek met de winter voor de deur, dan een over winterdieren, uiteraard.

Waarom Bibi Dumon Tak? Ze schrijft zo mooi, laat haar ongebreidelde fantasie de loop, en geeft tussendoor graag levenslessen mee. Wat wil je nog meer? Een wolvenroedel zingt twaalfstemmig, de keizerspinguïn blijkt de dapperste onder de dieren, een groep narwallen klinkt als een kasteel dat in een sneeuwstorm met de deuren en luiken kleppert, de reuzenalbatros kan het dolen niet laten, het rendier is vernuftiger gebouwd dan een Ikeameubel, de noordse stern is kampioen in moeite doen, … Kortom, een waar voorleesfeest.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/winterdieren/

 

 Marga Coesèl, Verzinnen doen wij niets, natuurcolumns

“Natuur is er voor de elite”: dat stond anno 1851 in het eerste Nederlandse natuurtijdschrift. Het stelde zich ten doel natuurkennis te verspreiden “onder beschaafde lezers van allerlei stand”, wat duidelijk geen rekening hield met de toen nog ongeletterde arbeidersklasse. In tijden waarin natuurbehoud opnieuw verwijten van privilege oproept, is het de moeite de vraag te stellen: hoe kwam natuur eigenlijk op de maatschappelijke agenda? Via de voor- of de achterdeur, onder luid applaus of net tegen weerstand in en wie speelde hierin een belangrijke rol?

Dit boekje, met slechts een honderdtal pagina’s, draagt als ondertitel ‘natuurcolumns’. Hiervan bevat het maar drie: een van Jac. P. Thijsse, “Over roofvogels” (1915); van Jac. Van Barneveld, “Adelaarsvlucht” (1961); en één van Casper Janssen, “De havik” (2023). Hoewel deze zich alleen op Nederland toespitsen, is de verzameling even boeiend voor Vlamingen. De wereld van Vlaamse natuurschrijvers is immers sterk beïnvloed en georiënteerd door Nederlandse auteurs al Eli Heimans en, daar is ie, Jac P. Thijsse.

Thijsse en Heimans, beiden onderwijzers, schreven jaren ‘feuilletons’ – de inmiddels in onbruik geraakte term voor column of cursiefje. Voor De Groene Amsterdammer schreef Thijsse niet minder dan 863 stukjes. Hoe is het genre sindsdien veranderd? De inhoud en kennis zijn uiteraard sterk geëvolueerd. Wat vooral speelde, was de authenticiteit en de betrokkenheid. De toevoeging van een snuifje ‘emo’ opende de deuren bij velen. Leuk geïllustreerd boek, onder meer met covers van oude tijdschriften.

https://noordboek.nl/boek/verzinnen-doen-wij-niets/

 

Kristien Hansebout, De smaak van Wallonië en de Ardennen

Dit ‘doeboek’ spitst zich toe op de vijf provincies onder de taalgrens. Hansebout kent het gebied, fietst graag en veel, en schrijft graag boeken. Met De smaak biedt ze wat elke vakantieganger zoekt: authentieke adresjes. Je ontdekt ze langs vijftig routes, netjes gespreid, bijna allemaal bereikbaar met de fiets.

De opbouw is zeer strak. Elke route strekt zich over 6 pagina‘s uit, telkens voorzien van een kaart, een grote foto met verleidelijke titel en 4 pagina’s tekst en kleinere foto’s. Uiteraard vind je hier ook de adresjes, gaande van een kleinschalige logeerplaats tot een restaurant, over ijssalons en picknickplaatsen, zelfs langs een wijngaard, … Fietsers willen nu eenmaal stoppen. De haltes zijn telkens van de locals en meestal ambachtelijk. Kortom: kies een regio, download de fietsroute met de bijgevoegde QR-code en vertrek. Thuis kan je dan vertellen over de petieterige geitenboerderij of het schuurtje van de chocolatier. O ja, voor de fanatieke fietsers: ook lokale bierbrouwers worden vermeld.

https://noordboek.nl/boek/de-smaak-van-wallonie-en-de-ardennen/

 

Jan Yperman, De Westhoek en Frans-Vlaanderen, 365 verrassende plekken

Het is een ‘leesboek’: de gigantische inhoudstafel laat daarover geen twijfel bestaan. Het onderwerp ligt, uiteraard, in het westen. De vijf trefwoorden bij de quiz ‘De Slimste Mens’ zouden wellicht zijn: ‘wind, water, oorlog, vlak en taal’. Jan Yperman voelt zich, terecht, niet gehinderd door een landsgrens, “de schreve”, en kiest als onderwerp ‘De Westhoek en Frans-Vlaanderen’. Yperman kiest voor eenheid, zowel in landschap, als in taal, cultuur en geschiedenis, …

Yperman kent het gebied als zijn broekzak en vertelt dan ook alles. Het succesverhaal van Jules Destrooper is alom gekend, maar hij staat ook stil bij b.v. Stuivekenskerke, de pré carré van Vauban, de tabaksteelt, het Vrijbos van Houthulst, Bretoense soldaten, het hopmuseum en volksspelen. Het boek biedt mooie kaartjes, aangevuld met curiosa en fiets- en wandelroutes die je met een QR-code kan raadplegen. Net omdat het een leesboek is, belandt het wellicht zelden in een fiets- of rugzak. Achteraan staat een aantal praktische gegevens, maar geen bibliografie of Ypermans eerder gepubliceerde boeken. Jammer, want een geïnteresseerde lezer zoekt graag, ook naar andere kennisbronnen.   

https://noordboek.nl/boek/de-westhoek-en-frans-vlaanderen/

 

The greening revolution – from Paris with love

In Vlaanderen verslijten we Nederlanders graag voor een eigenwijs en ondernemend volkje. Merkwaardig genoeg lees je in dit boek over het terechte enthousiasme waarmee de Nederlanders uitgerekend Franse stadsontwikkelingsplannen volgen.

De spontane ontwikkeling van een stad sturen: een moeilijk karwei. Een enorme variatie aan processen lopen gelijktijdig en door elkaar, op verschillende niveaus, en beïnvloeden elkaar onophoudelijk. Hoe pak je dat aan? In Parijs werkten ze een stapel plannen uit, zorgden ze voor goedkeuring (think globally) en tenslotte uitvoering (act locally). Dit vormt de leidraad voor tientallen werven die tegelijkertijd aangepakt worden.

En ja, er zijn inspirerende voorbeelden zoals Singapore, of de Belgische landschapsarchitect Bas Smets. De grote leegtes waarrond baron Haussmann indertijd de stad hertekende, worden nieuw leven ingeblazen met groen. Dat betekent stadslandbouw, kuierstroken voor voetgangers en een bos op een rondpunt. Het gaat echter verder: de Champs-Elysées krijgt een nieuwe invulling, waardoor de auto baan ruimt voor fietsers en wandelaars. De Seine wordt geherwaardeerd, zoals Basel met haar Rein deed, en diverse historische sites worden opnieuw in de bloemetjes gezet. Uiteraard blijft Parijs een drukke miljoenenstad, maar deze talloze ruimtelijke details maken samen een opmerkelijk verschil.

Dit boek is een authentieke Blauwdrukuitgave, dus je weet vooraf dat de vorm een prominente plaats inneemt. Strak op hoofdlijn, maar tal van inventieve invullingen: lettertypes en grootte variëren, foto’s lopen tot de rand van de pagina, twee pagina’s worden volledig opgeëist door één foto, oude pentekeningen en foto’s, toekomstschetsen en ingekleurde kaarten passeren de revue … De liefde voor het vergroenende Parijs zindert doorheen het hele boek. Dit cahier is dan ook het ideale kerstkadootje voor onze Brusselse beleidsmakers. Of lezen die, wellicht net als hun Parijse collega’s, zelden uitgaven in het Engels?

https://www.uitgeverijblauwdruk.nl/nieuw/the-greening-revolution-from-paris-with-love

 

De tekst verscheen op de site van BBL op 5 december 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/zes-boekige-cadeautips

 

maandag 17 november 2025

De brandende aarde, hoe de mens de aarde veranderde

 Sunil Amrith




‘Als we de hoge berg vragen om zijn hoofd te buigen, moet die dat doen! Als we de rivier vragen om te wijken, moet die dat doen’, een legendarische uitspraak van Mao Zedong (1958), kort nadat hij zijn ‘Grote Sprong Voorwaarts’ had aangekondigd. Het is volgens Sunil Amrith een van meest treffende uitspraken die de attitude van de mens ten opzichte van zijn omgeving duidt. Zijn wetenschappelijke vraag is: ‘Hoe is het mogelijk dat een kleine minderheid is gaan geloven in de illusie van het heer en meester zijn?’

Als je opgewekt wil worden (of blijven!), lees je beter een ander boek. Als je inzicht wil, is het aanrader. Enige volhardendheid als lezer is een niet te versmaden voordeel. Sunil Amrith gebruikt één spijker en daar slaat hij op, onophoudelijk. De mens vernietigt zijn omgeving, vooral door het gebruik van fossiele energie. Dat is zijn ene spijker, en op die spijker slaat hij. Hij stapelt feiten en biedt context. Hij gebruikt graag een beladen taal, ratelend, de ene moker na de andere, feit gestapeld op feit. Gelukkig adoreert hij Braudel en brengt hij alle feiten mooi samen en laat de lezer (ook) naar de mechanismen kijken. Hij schrijft over vernietiging, hebzucht, uitmoorden, terrorisme, genocide, ecocide, biocide, terracide, … Zijn verhaal omvat op hoofdlijn de laatste 800 jaar, met vooral aandacht voor de laatste 100 jaar. De rode lijn in zijn boek is de wijze waarop fossiele brandstoffen de wereld vernietigen.

Sunil Amrith is historicus en doceert aan de School of Environment aan Yale. Hij voegt bijna 100 pagina’s toe met noten, illustratieverantwoording en een gedetailleerd register. Hij groeide op in Singapore wat er wellicht toe bijdraagt dat hij ruimer kijkt dan enkel Europa en Noord-Amerika, een erg te appreciëren voordeel. Als hij het bijvoorbeeld heeft over de Hoge Aswandam (Egypte), praat hij ook over de Tungabhadradam, de Bhakradam en de Hirakuddam (alle drie in India). Hij heeft stapels wetenschappelijke literatuur doorworsteld en citeert graag uit films en boeken. Hij laat je meelezen en meekijken naar Arendt, Ghandi, Ehrlich, Carson, Saro Wiwa, Chico Mendez en ga maar door. Zijn belangrijkste les? “Er kan geen onderscheid meer zijn tussen de crisis waar het leven op aarde zich in bevindt en onze zorgen om gerechtigheid en vrijheid.” En wat waren de woorden die in Greta Thunbergs mond werden gelegd nadat ze met een hulpkonvooi naar Gaza reisde, werd opgepakt en vrijgelaten? “Alles hangt met elkaar samen. Er is bijna niets dat zo schadelijk is voor het klimaat als oorlog en ecocide", verduidelijkt ze. "Ik ben een klimaatactivist omdat ik geef om mensen en om het welzijn van de planeet. Duurzaamheid gaat hand in hand met gelijkheid, vrijheid en rechtvaardigheid.”

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/de-brandende-aarde/

De tekst verscheen op de site van BBL op 16/11/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/halfvol-en-halfleeg-twee-klimaatboeken-over-de-toekomst-van-onze-planeet

 

 

Alles wordt anders ... en beter

 Koen Schoors



Koen Schoors is zeker: 70 jaar, de maatschappij belandt in een crisis en de wereld kantelt. Geen klimaatcrisis en/of een biodiversiteitscrisis, nee hoor, een trits crises vallen samen. Wat volgt, is een stevige sociale verandering. Hij gelooft niet in een deterministische kijk, maar het wordt ook geen strandvakantie. Wel is hij zeker van een stevige ‘padafhankelijkheid’, keuzes uit het verleden zijn mee bepalend voor de toekomst. Keuzes maken we samen, dus omschrijft hij zijn boek als ‘fundamenteel onzeker en allesbehalve onschuldig’. Zijn hoofddoel? Prikkelen dat we zelf nadenken, een zin naar ons hart. En juist dat maakt het boek van Koen Schoors zo aangenaam, hij denkt zelf. Hij doorprikt drogredenen, hij kijkt anders naar diezelfde werkelijkheid. Hij blijft natuurlijk een econoom, maar eentje die helder schrijft, toegankelijke voorbeelden aanreikt en vindt dat iedereen gelijke kansen verdient. Wat lastig voor een zoekende lezer: je vindt nergens literatuurverwijzingen, een biografie noch een uitgebreide lijst noten.

Koen Schoors pleit voor een systeemomslag, een duurzaam en goedkoper systeem. Hij brengt een opvallend positief verhaal, het boek is doordrenkt van de idee “yes we can”. Hij ziet tal van mogelijkheden: plaats zonnepanelen, plaats windmolens, ga duurzamer wonen, kies voor buurtoplossingen (bv. warmtenetten), kies voor coöperaties, kies voor diensten in plaats van eigendom. Kortom, de gekende lijst vanuit sociale hoek. Zijn (begrijpelijke) appreciatie voor Piketty versterkt dit. Elders pleit hij voor kleine modulaire kernreactoren, een oplossing die veelvuldig naar voor geschoven wordt door mensen die de technologie niet alleen alle kansen willen bieden, maar er meestal van uitgaan dat technologie alles zal oplossen. Hij schuift de oplossing naar voor samen met nieuwe netwerken voor CO2, waterstof- of elektriciteitsdistributie. Hij pleit ook voor het inzetten van de Europese Centrale Bank in voor duurzaamheid en het gebruik van diverse financiële instrumenten. Kortom, Schoors is moeilijk in een vakje te stoppen (hij denkt zelf!) en houdt veel mogelijkheden op. Telkens kijkt hij naar de financiële en/of economische gevolgen. Hij is en blijft econoom en zijn belangrijkste punt is de omslag naar een circulaire economie met regionale clusters van bedrijven en een hoge strategische autonomie. Koen Schoors neemt graag en regelmatig deel aan het publieke debat, o.m. via columns. Hij is welbespraakt en verkiest heldere standpunten, zijn taalvaardigheid is een voordeel. Je leest dus zinnen zoals “Niets hiervan is noodzakelijk, logisch of onafwendbaar”, “de ontnuchterende onderliggende waarheid”, “de spreidstand tussen wat we over onszelf denken en wat we echt realiseren is wonderlijk groot”. Kortom, iemand die prikkelt opdat we ook zelf denken en niet luisteren naar drogredenen, welbespraakt is en graag heeft dat we de zon in ons hart laten komen. Wat willen nog meer? 

https://www.borgerhoff-lamberigts.be/shop/boeken/alles-wordt-anders

 

De tekst verscheen op de site van BBL op 16/11/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/halfvol-en-halfleeg-twee-klimaatboeken-over-de-toekomst-van-onze-planeet

Halfvol en halfleeg: twee klimaatboeken over de toekomst van onze planeet

Het verhaal van de twee waterglazen die elk voor 50% gevuld werden met water, is alom gekend. “Halfleeg” en “halfvol” zijn begrippen die niet enkel iets vertellen over het glas en het water, maar vooral over de manier waarop je naar de werkelijkheid kijkt. Sunil Amrith en Koen Schoors vinden elkaar als het gaat over de enorme negatieve impact van fossiele brandstoffen op de aarde. Maar, Sunil kijkt terug, Koen vooruit; Sunil verpulvert de hoop, Koen prijst ze de hemel in. Beiden prof, de ene in Amerika, de andere in Europa, de ene bedelft je onder wetenschappelijke referenties de andere vermeldt niets, kortom, een intellectuele spreidstand. Lig je als lezer dan ongemakkelijk of comfortabel in het midden van het bed? 

 

De brandende aarde, hoe de mens de aarde veranderde, Sunil Amrith

‘Als we de hoge berg vragen om zijn hoofd te buigen, moet die dat doen! Als we de rivier vragen om te wijken, moet die dat doen’, een legendarische uitspraak van Mao Zedong (1958), kort nadat hij zijn ‘Grote Sprong Voorwaarts’ had aangekondigd. Het is volgens Sunil Amrith een van meest treffende uitspraken die de attitude van de mens ten opzichte van zijn omgeving duidt. Zijn wetenschappelijke vraag is: ‘Hoe is het mogelijk dat een kleine minderheid is gaan geloven in de illusie van het heer en meester zijn?’

Als je opgewekt wil worden (of blijven!), lees je beter een ander boek. Als je inzicht wil, is het aanrader. Enige volhardendheid als lezer is een niet te versmaden voordeel. Sunil Amrith gebruikt één spijker en daar slaat hij op, onophoudelijk. De mens vernietigt zijn omgeving, vooral door het gebruik van fossiele energie. Dat is zijn ene spijker, en op die spijker slaat hij. Hij stapelt feiten en biedt context. Hij gebruikt graag een beladen taal, ratelend, de ene moker na de andere, feit gestapeld op feit. Gelukkig adoreert hij Braudel en brengt hij alle feiten mooi samen en laat de lezer (ook) naar de mechanismen kijken. Hij schrijft over vernietiging, hebzucht, uitmoorden, terrorisme, genocide, ecocide, biocide, terracide, … Zijn verhaal omvat op hoofdlijn de laatste 800 jaar, met vooral aandacht voor de laatste 100 jaar. De rode lijn in zijn boek is de wijze waarop fossiele brandstoffen de wereld vernietigen.

Sunil Amrith is historicus en doceert aan de School of Environment aan Yale. Hij voegt bijna 100 pagina’s toe met noten, illustratieverantwoording en een gedetailleerd register. Hij groeide op in Singapore wat er wellicht toe bijdraagt dat hij ruimer kijkt dan enkel Europa en Noord-Amerika, een erg te appreciëren voordeel. Als hij het bijvoorbeeld heeft over de Hoge Aswandam (Egypte), praat hij ook over de Tungabhadradam, de Bhakradam en de Hirakuddam (alle drie in India). Hij heeft stapels wetenschappelijke literatuur doorworsteld en citeert graag uit films en boeken. Hij laat je meelezen en meekijken naar Arendt, Ghandi, Ehrlich, Carson, Saro Wiwa, Chico Mendez en ga maar door. Zijn belangrijkste les? “Er kan geen onderscheid meer zijn tussen de crisis waar het leven op aarde zich in bevindt en onze zorgen om gerechtigheid en vrijheid.” En wat waren de woorden die in Greta Thunbergs mond werden gelegd nadat ze met een hulpkonvooi naar Gaza reisde, werd opgepakt en vrijgelaten? “Alles hangt met elkaar samen. Er is bijna niets dat zo schadelijk is voor het klimaat als oorlog en ecocide", verduidelijkt ze. "Ik ben een klimaatactivist omdat ik geef om mensen en om het welzijn van de planeet. Duurzaamheid gaat hand in hand met gelijkheid, vrijheid en rechtvaardigheid.”

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/de-brandende-aarde/


Alles wordt anders... en beter, Koen Schoors

Koen Schoors is zeker: 70 jaar, de maatschappij belandt in een crisis en de wereld kantelt. Geen klimaatcrisis en/of een biodiversiteitscrisis, nee hoor, een trits crises vallen samen. Wat volgt, is een stevige sociale verandering. Hij gelooft niet in een deterministische kijk, maar het wordt ook geen strandvakantie. Wel is hij zeker van een stevige ‘padafhankelijkheid’, keuzes uit het verleden zijn mee bepalend voor de toekomst. Keuzes maken we samen, dus omschrijft hij zijn boek als ‘fundamenteel onzeker en allesbehalve onschuldig’. Zijn hoofddoel? Prikkelen dat we zelf nadenken, een zin naar ons hart. En juist dat maakt het boek van Koen Schoors zo aangenaam, hij denkt zelf. Hij doorprikt drogredenen, hij kijkt anders naar diezelfde werkelijkheid. Hij blijft natuurlijk een econoom, maar eentje die helder schrijft, toegankelijke voorbeelden aanreikt en vindt dat iedereen gelijke kansen verdient. Wat lastig voor een zoekende lezer: je vindt nergens literatuurverwijzingen, een biografie noch een uitgebreide lijst noten.

Koen Schoors pleit voor een systeemomslag, een duurzaam en goedkoper systeem. Hij brengt een opvallend positief verhaal, het boek is doordrenkt van de idee “yes we can”. Hij ziet tal van mogelijkheden: plaats zonnepanelen, plaats windmolens, ga duurzamer wonen, kies voor buurtoplossingen (bv. warmtenetten), kies voor coöperaties, kies voor diensten in plaats van eigendom. Kortom, de gekende lijst vanuit sociale hoek. Zijn (begrijpelijke) appreciatie voor Piketty versterkt dit. Elders pleit hij voor kleine modulaire kernreactoren, een oplossing die veelvuldig naar voor geschoven wordt door mensen die de technologie niet alleen alle kansen willen bieden, maar er meestal van uitgaan dat technologie alles zal oplossen. Hij schuift de oplossing naar voor samen met nieuwe netwerken voor CO2, waterstof- of elektriciteitsdistributie. Hij pleit ook voor het inzetten van de Europese Centrale Bank in voor duurzaamheid en het gebruik van diverse financiële instrumenten. Kortom, Schoors is moeilijk in een vakje te stoppen (hij denkt zelf!) en houdt veel mogelijkheden op. Telkens kijkt hij naar de financiële en/of economische gevolgen. Hij is en blijft econoom en zijn belangrijkste punt is de omslag naar een circulaire economie met regionale clusters van bedrijven en een hoge strategische autonomie. Koen Schoors neemt graag en regelmatig deel aan het publieke debat, o.m. via columns. Hij is welbespraakt en verkiest heldere standpunten, zijn taalvaardigheid is een voordeel. Je leest dus zinnen zoals “Niets hiervan is noodzakelijk, logisch of onafwendbaar”, “de ontnuchterende onderliggende waarheid”, “de spreidstand tussen wat we over onszelf denken en wat we echt realiseren is wonderlijk groot”. Kortom, iemand die prikkelt opdat we ook zelf denken en niet luisteren naar drogredenen, welbespraakt is en graag heeft dat we de zon in ons hart laten komen. Wat willen nog meer? 

https://www.borgerhoff-lamberigts.be/shop/boeken/alles-wordt-anders

 

De tekst verscheen op de site van BBL op 16/11/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/halfvol-en-halfleeg-twee-klimaatboeken-over-de-toekomst-van-onze-planeet

 

Het geduld van de bloemen

 Stefan Brijs


Een vluggertje naar Malaga. Dat betekent doorgaans: het vliegtuig in en uit, snel naar de stad, je onderdompelen in de aangename temperatuur, zon, zee en glaasje wijn opdoen, iets eten, even shoppen en de oude stad induiken, en dan snel terug, want het werk wacht niet. Stefaan Brijs houdt van Malaga en de omgeving errond, maar op een andere manier. Een tiental jaar geleden verkaste hij samen zijn gezin en fluwelen pen naar de heuvels nabij Malaga en dompelde er zich onder in de natuur. Het geduld van de bloemen is zijn derde boek waarin de natuur van zijn nieuwe directe leefomgeving het onderwerp is. Telkens verlegt hij grenzen, verkent nieuwe terreinen, maakt nieuwe vrienden. Brijs gaat op pad en op zoek, niet met allerhande appjes, maar door zich geduldig aan talloze naslagwerken te zetten. Wellicht speelt hierin mee dat hij vroeger voor de klas stond als onderwijzer, wat je ook merkt aan de levenswijsheden die hij graag deelt. Brijs blijft een verademing. Hij adoreert, berispt, registreert, bestudeert en onderwijst.

Hij wordt boos als hij vaststelt dat de natuur aftakelt en wijst naar de oorzaak: grootschalige, kapitaalintensieve landbouw. De overvloedige avocadoteelt slurpt er gigantische hoeveelheden water op. Wat verderop ligt de zogenaamde 'plastieken driehoek', de groententuin van West-Europa, tsjokvol Noord-Afrikaanse arbeiders die voor een hongerloon in de moordende hitte werken. Toch blijft het boek aangenaam om lezen; zelfs Brijs' boosheid onthaal je warm. Opmerkelijk is het slot: hij beschrijft hoe de klimaatverandering in de vorm van stormen en overstromingen vorig jaar in zijn leven indrong en de halve buurt van tafel veegde. Zijn dichterlijke taal blijft een streling:

Net als vele natuurminnaars werd hij niet vrolijk van Turkse tortels en hun voortdurende ‘oe-óé-oe’, het geluid dat hij associeert met het afkalven van de biodiversiteit en de vervlakking van zijn nabije omgeving. Tenminste, tot een bevriende bioloog hem leerde om anders te luisteren: de Turkse tortel zingt namelijk ‘‘I love you”.

https://www.atlascontact.nl/boek/het-geduld-van-de-bloemen/

De tekst verscheen op de website van BBL op 9 oktober 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/drie-eigenzinnige-omgevingsboeken

Ontwerp je eigen ecologische siertuin

 Herman Dierickx




Tuinboeken willen de lezer verleiden. Niet moeilijk: wie wil niet elke dag in bloemenpracht vertoeven? Vele boeken reiken je verleidelijke foto’s aan, meestal vergezeld door enkele noodzakelijke tekstblokjes. In Ontwerp je eigen ecologische siertuin, het boek van Herman Dierickx, is dit niet zo: het wil je verleiden door inhoud. En hoé: in dit zeldzame juweeltje krijgt de lezer veertig jaar kennis en ervaring op een schoteltje aangeboden. De uitermate belezen Hermans heeft ogenschijnlijk de halve bib van de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging

in zijn literatuurlijst opgenomen, net als tal van overheidspublicaties. Opmerkelijk genoeg bedankt hij niet alleen de honderden mensen wiens pad hij kruiste de afgelopen 40 jaar, maar ook de natuur zelf. Nederigheid siert. Merkwaardig detail: hij schreef zijn boek in een appartement, drie hoog, waardoor hij steeds in de tuinen van anderen kon zien.

Herman Dierickx houdt niet van compromissen. De robotmaaier, een machine die inmiddels veelvuldig opduikt in Vlaamse tuinen, noemt hij zonder meer ecologische marteltuigen. Wat biedt hij dan wel? Een pleidooi voor kennis, te beginnen met "ken je eigen tuin", informatie en inzicht vanuit een heldere visie. Schimmelaantrekkers, verkoelende planten, koolstofverzamelaars, microklimaatplanten, groeibogen, Ellenbergwaarden, enten van bloemenweiden, uitgebreide soortenlijsten: hij blijft onophoudelijk informatie aanbieden. Die is overvloedig en netjes geschikt, ideaal om tal van lange winteravonden mee te vullen, wegdromend van een nieuwe, ontluikende lente.

https://noordboek.nl/boek/ontwerp-je-eigen-ecologische-siertuin/

De tekst verscheen op de website van BBL op 9 oktober 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/drie-eigenzinnige-omgevingsboeken

Al wat leeft

 Jason Roberts




Met Al wat leeft, bewijst Jason Roberts dat "1 + 1" soms toch "3" is. Hij schrijft niet één, maar twee biografieën, plaatst beiden in hun maatschappelijke context, en verweeft de levensverhalen van twee mannen die elkaar nooit hebben ontmoet ineen. Het gaat hier om Carl Linnaeus en Georges-Louis Leclerc, graaf de Buffon, beiden geboren in 1707, de een in Zweden en de andere in Frankrijk, ruwweg een ‘classificeerder’ en een ‘denker’, de een recht door zee, de ander een gewiekst opportunist. Terwijl Linneaus vandaag veel bekender is, aarzelt Roberts niet om de échte denker Buffon hoger in te schatten. Hij beschrijft meeslepend en in detail de levensverhalen en karakters van beide mannen, inclusief details, zoals hoe Linnaeus zijn meisjes scholing ontzegde en Buffon zijn vrouw koos vanwege haar karakter en niet vanwege van haar positie.

Hoe die twee levens, 1+1, toch 3 opleveren? Omdat Roberts niet alleen de denk- en werkwijze van beide mannen beschrijft: in de contrasten daartussen liggen eigenlijk alle cruciale kwesties van de latere biologie besloten – toen nog natuurhistorie genoemd: stabiliteit en verandering, intrinsieke kenmerken versus aanpassing aan de omgeving, aangeleerd of geërfd gedrag, en zelfs de persistente scheiding tussen plant- en dierkunde, toen nog botanica versus zoölogie. In het laatste deel trekt Roberts de lijn van beide 18e-eeuwers door naar de grote namen van de 19e eeuw, Darwin en Mendel. Met het begrip "web of life" wordt in de 20e eeuw helemaal duidelijk dat het ‘complexisme’ van Buffon de werkelijkheid meer recht doet dan de classificatiedrift van Linnaeus.

Het boek kreeg na zijn publicatie in 2024 de Pulitzerprijs. De dit jaar verschenen Nederlandse vertaling is soms wat slordig en verwarrend. Zo wordt het begrip ‘lens’ gebruikt (“de lens van de onveranderlijkheid”) waar ‘denkkader’ of ‘paradigma’ duidelijker was geweest. Later bezigt Roberts ook het woord ‘doctrine’. Hoe dan ook: Roberts diept een fraai staaltje wetenschapsgeschiedenis op, en laat zien hoe wat gisteren in steen gebeitelde waarheid was, vandaag controversieel wordt en morgen een vooroordeel blijkt.

https://www.hollandsdiep.nl/boek/3044/jason-roberts-al-wat-leeft.html

De tekst verscheen op de website van BBL op 9 oktober 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/drie-eigenzinnige-omgevingsboeken

Drie eigenzinnige omgevingsboeken

 

Onze huisrecensent Johan ging op stap in de natuur, met drie zonderlinge boeken als kompas. Van biologie tot bloembed, van Andalusische heuvel tot Vlaamse achtertuin: drie eigenzinnige auteurs tonen hoe rijk, grillig en leerzaam de natuur blijft, zolang we de moeite nemen haar echt te leren kennen. Misschien leidt dat ook tot meer zorgzaamheid?

 

Het geduld van de bloemen, Stefan Brijs

Een vluggertje naar Malaga. Dat betekent doorgaans: het vliegtuig in en uit, snel naar de stad, je onderdompelen in de aangename temperatuur, zon, zee en glaasje wijn opdoen, iets eten, even shoppen en de oude stad induiken, en dan snel terug, want het werk wacht niet. Stefaan Brijs houdt van Malaga en de omgeving errond, maar op een andere manier. Een tiental jaar geleden verkaste hij samen zijn gezin en fluwelen pen naar de heuvels nabij Malaga en dompelde er zich onder in de natuur. Het geduld van de bloemen is zijn derde boek waarin de natuur van zijn nieuwe directe leefomgeving het onderwerp is. Telkens verlegt hij grenzen, verkent nieuwe terreinen, maakt nieuwe vrienden. Brijs gaat op pad en op zoek, niet met allerhande appjes, maar door zich geduldig aan talloze naslagwerken te zetten. Wellicht speelt hierin mee dat hij vroeger voor de klas stond als onderwijzer, wat je ook merkt aan de levenswijsheden die hij graag deelt. Brijs blijft een verademing. Hij adoreert, berispt, registreert, bestudeert en onderwijst.

Hij wordt boos als hij vaststelt dat de natuur aftakelt en wijst naar de oorzaak: grootschalige, kapitaalintensieve landbouw. De overvloedige avocadoteelt slurpt er gigantische hoeveelheden water op. Wat verderop ligt de zogenaamde 'plastieken driehoek', de groententuin van West-Europa, tsjokvol Noord-Afrikaanse arbeiders die voor een hongerloon in de moordende hitte werken. Toch blijft het boek aangenaam om lezen; zelfs Brijs' boosheid onthaal je warm. Opmerkelijk is het slot: hij beschrijft hoe de klimaatverandering in de vorm van stormen en overstromingen vorig jaar in zijn leven indrong en de halve buurt van tafel veegde. Zijn dichterlijke taal blijft een streling:

Net als vele natuurminnaars werd hij niet vrolijk van Turkse tortels en hun voortdurende ‘oe-óé-oe’, het geluid dat hij associeert met het afkalven van de biodiversiteit en de vervlakking van zijn nabije omgeving. Tenminste, tot een bevriende bioloog hem leerde om anders te luisteren: de Turkse tortel zingt namelijk ‘‘I love you”.

https://www.atlascontact.nl/boek/het-geduld-van-de-bloemen/

 

Ontwerp je eigen ecologische siertuin, Herman Dierickx

Tuinboeken willen de lezer verleiden. Niet moeilijk: wie wil niet elke dag in bloemenpracht vertoeven? Vele boeken reiken je verleidelijke foto’s aan, meestal vergezeld door enkele noodzakelijke tekstblokjes. In Ontwerp je eigen ecologische siertuin, het boek van Herman Dierickx, is dit niet zo: het wil je verleiden door inhoud. En hoé: in dit zeldzame juweeltje krijgt de lezer veertig jaar kennis en ervaring op een schoteltje aangeboden. De uitermate belezen Hermans heeft ogenschijnlijk de halve bib van de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging

in zijn literatuurlijst opgenomen, net als tal van overheidspublicaties. Opmerkelijk genoeg bedankt hij niet alleen de honderden mensen wiens pad hij kruiste de afgelopen 40 jaar, maar ook de natuur zelf. Nederigheid siert. Merkwaardig detail: hij schreef zijn boek in een appartement, drie hoog, waardoor hij steeds in de tuinen van anderen kon zien.

Herman Dierickx houdt niet van compromissen. De robotmaaier, een machine die inmiddels veelvuldig opduikt in Vlaamse tuinen, noemt hij zonder meer ecologische marteltuigen. Wat biedt hij dan wel? Een pleidooi voor kennis, te beginnen met "ken je eigen tuin", informatie en inzicht vanuit een heldere visie. Schimmelaantrekkers, verkoelende planten, koolstofverzamelaars, microklimaatplanten, groeibogen, Ellenbergwaarden, enten van bloemenweiden, uitgebreide soortenlijsten: hij blijft onophoudelijk informatie aanbieden. Die is overvloedig en netjes geschikt, ideaal om tal van lange winteravonden mee te vullen, wegdromend van een nieuwe, ontluikende lente.

https://noordboek.nl/boek/ontwerp-je-eigen-ecologische-siertuin/

 

Al wat leeft, Jason Roberts

Met Al wat leeft, bewijst Jason Roberts dat "1 + 1" soms toch "3" is. Hij schrijft niet één, maar twee biografieën, plaatst beiden in hun maatschappelijke context, en verweeft de levensverhalen van twee mannen die elkaar nooit hebben ontmoet ineen. Het gaat hier om Carl Linnaeus en Georges-Louis Leclerc, graaf de Buffon, beiden geboren in 1707, de een in Zweden en de andere in Frankrijk, ruwweg een ‘classificeerder’ en een ‘denker’, de een recht door zee, de ander een gewiekst opportunist. Terwijl Linneaus vandaag veel bekender is, aarzelt Roberts niet om de échte denker Buffon hoger in te schatten. Hij beschrijft meeslepend en in detail de levensverhalen en karakters van beide mannen, inclusief details, zoals hoe Linnaeus zijn meisjes scholing ontzegde en Buffon zijn vrouw koos vanwege haar karakter en niet vanwege van haar positie.

Hoe die twee levens, 1+1, toch 3 opleveren? Omdat Roberts niet alleen de denk- en werkwijze van beide mannen beschrijft: in de contrasten daartussen liggen eigenlijk alle cruciale kwesties van de latere biologie besloten – toen nog natuurhistorie genoemd: stabiliteit en verandering, intrinsieke kenmerken versus aanpassing aan de omgeving, aangeleerd of geërfd gedrag, en zelfs de persistente scheiding tussen plant- en dierkunde, toen nog botanica versus zoölogie. In het laatste deel trekt Roberts de lijn van beide 18e-eeuwers door naar de grote namen van de 19e eeuw, Darwin en Mendel. Met het begrip "web of life" wordt in de 20e eeuw helemaal duidelijk dat het ‘complexisme’ van Buffon de werkelijkheid meer recht doet dan de classificatiedrift van Linnaeus.

Het boek kreeg na zijn publicatie in 2024 de Pulitzerprijs. De dit jaar verschenen Nederlandse vertaling is soms wat slordig en verwarrend. Zo wordt het begrip ‘lens’ gebruikt (“de lens van de onveranderlijkheid”) waar ‘denkkader’ of ‘paradigma’ duidelijker was geweest. Later bezigt Roberts ook het woord ‘doctrine’. Hoe dan ook: Roberts diept een fraai staaltje wetenschapsgeschiedenis op, en laat zien hoe wat gisteren in steen gebeitelde waarheid was, vandaag controversieel wordt en morgen een vooroordeel blijkt.

https://www.hollandsdiep.nl/boek/3044/jason-roberts-al-wat-leeft.html

De tekst verscheen op de website van BBL op 9 oktober 2025

https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/drie-eigenzinnige-omgevingsboeken

maandag 20 oktober 2025

Zwarte zomer

Tea Tupajic’



 

Tea Tupajic’ is film- en theaterregisseur. Ze schreef een klein boek over Srebrenica, de stad waar in 1995 ongeveer 8400 Moslimmannen en –jongens worden vermoord, hoewel er VN-troepen aanwezig waren. Het was een Nederlandse eenheid, DutchBat, die afgedreigd werd, vertrok en de Bosniërs onbeschermd achterliet.

Massale moordpartijen komen in vele oorlogen voor. Op 29 en 30 september 1941 werden in Kiev meer dan 30 000 joden naar de ravijn Babi Jar geleid en vermoord. Tea focust niet op statistiek maar gaat op zoek naar ‘de mens achter de feiten’, naar de individuele Nederlandse militair die de Bosniërs in de steek liet. Waarom? En wat daarna, aanschuiven met PTSS (posttraumatisch Stresstoornis)? Pittig boek. 100 paginaatjes, minder dan een uur leestijd voor een geoefende snellezer, maar een beklijvende indruk.

 https://www.koppernik.nl/p/zwarte-zomer/

Verbruikt licht

 Lara Pawson


 


Lara Pawson schrijft boeken, is journalist (o.a. oorlogsverslaggever) en publiceert regelmatig in The Guardian en Times Literary Supplement. Als haar boek ‘Verbruikt licht’ dan nog eens bij Koppernik wordt uitgegeven, lagen mijn verwachtingen hoog. En terecht. Ze is een virtuoos hinkstapspringer. Als lezer moet je soms echt veel moeite doen om haar in haar onbegrensde fantasie te volgen. En gelijktijdig is het briljant geschreven en soms grappig, soms pijnlijk. Kortom, op ’t scherp van de snee.

Haar verhaaltjes zijn schijnbaar eenvoudig. Ze start met een dagelijkse gebeurtenis of, meestal, met een apparaat uit ons dagelijkse leven. En dan wipt ze dartel als een fanatieke ADHD-er naar andere onderwerpen. “Starend naar drie zwarte slipjes die naast elkaar op de rode radiator beneden lagen te drogen, zag ik ineens dat ik naar Hitlers pony keek”. Dan volgt nog een stukje verklaring, wat later begint ze over huiselijk geweld bij de buren, een ontvoering, een foto in een tentoonstelling, een boek, een schilder, … , of nog de radiator is het startpunt, ze laat ons genieten van haar ongebreidelde fantasie in een briljante vertelstijl.

https://www.koppernik.nl/p/verbruikt-licht/

donderdag 25 september 2025

De Maas, het verhaal van een rivier

 Wim Peumans



In De Maas, het verhaal van een rivier maakt Wim Peumans het testament op van zijn jeugd en schetst hij de contouren van zijn toekomst. Hij groeide op in de nabijheid van de Maas, tot hij uitweek om te studeren. Hij weerstond de lokroep van de rivier evenwel niet en keerde terug. Peumans deed z’n huiswerk grondig: ongeveer alles wat over, op of in de Maas verscheen, heeft hij knap geordend, geanalyseerd en neergeschreven. “Ik wil weten,” schrijft hij. Wel, Wim weet.

Hij deelt met veel liefde stapels feiten rond. Stromen je onder meer voorbij: kermissen (jongeren steken de paöl over), schippersherbergen, houttransport (faix, voiture of giyée), oorlogen, schepen (de walenmajol) en veerponten, grensgeschillen en talwegen, dialecten, artistieke relaties, gietijzer, fossielen, biodiversiteit, traktaten, zwerfvuil, art-Mosan, strangen, blaffers, thermoswagons, botteresses en nog heel veel meer. De rode draad: de Maas is een plek van uitwisseling en verbinding, niet van scheiding.

Aangenaam is dat hij er een laag aan toevoegt. Da’s ook wederzijds: zonder zijn Maas, rest Peumans een geamputeerd leven. “Met mijn hoofd boven het wateroppervlak verandert mijn perspectief op de wereld. Bevrijd van de zwaartekracht sta ik niet meer ‘boven’ de rivier als een toeschouwer, maar maak ik deel uit van de natuur. Ik voel het wezen van de rivier.”

https://www.standaarduitgeverij.be/product/de-maas-het-verhaal-van-een-rivier-9789022339619/

Verschenen op de site van BBL op 3/09/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/natte-nazomerboeken

Buitendijks

 Toine Heijmans



In de waterhuishoudkunde heb je hoge winterdijken en lage zomerdijken. Tussen die dijken ligt een vlakte waarlangs overtollig water kan afvloeien, ‘uiterwaarden’ genaamd. Buitendijks speelt zich af in dergelijke uiterwaarden. Een jonge kerel, Willem de Waal, leeft er op zijn eentje in een tent. “Het enige dat ik wil, is in de uiterwaarden zijn. Gewoon, de lange dagen waarin alles hetzelfde blijft en toch vernieuwt, seizoen na seizoen. De ongelooflijke rust van de eenzaamheid.” Hij waant er zich onzichtbaar en onafhankelijk, maar geleidelijk wordt die indruk afgegraven en komt zijn identiteit tot wankelen. Willems verhaal laveert tussen zalige naïviteit en oprecht gevoeligheid. Voor hem mompelen de bomen en struiken, en huilen de schietwilgen en populieren lauwe druppels op zijn hoofd.

Heijmans, de auteur, adoreert de natuur en is kritisch voor menselijke interventies als natuurbouw en riviermanagement. Het slot is dan ook ontnuchterend voor Willem en zijn omgeving. Hij strooit met maatschappelijke bedenkingen  over mensen, over historie en verlies, en over de teloorgang van natuur. “Ooit kwam de rivier tot hier, en nu ligt dat dijkje werkeloos in een ander landschap, als een drooggevallen boot, als achtergelaten tijd. Ooit volgde het zwenkend de oude oevers van de stroom die verder het land binnendrong, die deel uitmaakte van dat land, zoals ze er nu buiten wordt gehouden.” En ‘wie’ is het sterkst aan het eind van het verhaal? “Het enige wat mij overblijft is de verbeelding. Als de dijk breekt en het land verdwijnt, is er niemand die zich bekommert om mijn eenzaamheid.”

https://uitgeverijpluim.nl/buitendijks

Verschenen op de site van BBL op 3/09/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/natte-nazomerboeken


Leeft een rivier?

 Robert Macfarlane 




Hou je van taal én natuur? Allicht wel, als je deze rubriek leest. Dan hou je waarschijnlijk ook van Robert Macfarlane, een gerenommeerde natuurliefhebber met rijke taal. Zijn laatste boek gaat tegen de tendensen van zijn eerder werk in: hij laat de feitelijke natuurboeken achter zich en zoekt in de plaats daarvan engagement en spiritualiteit op. Als je een rivier wil begrijpen, volstaat ratio namelijk niet. Deze zoektocht, een ervaring die hij graag deelt, leidt hem naar Ecuador (Los Cedros), India (Chennai) en Canada (de Mutehekau Shipu, ofte Magpie River). De bijdragen van de lokale bevolkingen, verwikkeld in een intense strijd voor het vrijwaren van de rivier, maken het boek tot een heus groepswerk. De oplossing lijkt eenvoudig: ken natuurrechten toe. Haalbaar? Weinig is zo krachtig als een idee waarvoor de tijd rijp is.

MacFarlane praat over waterpoëzie en ‘watergeletterdheid’; zijn boek blinkt uit in talloze fantastisch mooie beschrijvingen. Het is bijtijds erg spannend: de auteur is een onverschrokken avonturier, wiens lotgevallen voor weinigen weggelegd zouden zijn. Hij beleeft die in Canada, maar niet getreurd: ook de waterloop bij jou om de hoek, biedt kansen voor waterpret.

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/leeft-een-rivier/

Verschenen op de site van BBL op 3/09/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/natte-nazomerboeken

 

Er stromen rivieren in de lucht

Elif Shafak



Rivieren slalommen genoegzaam dwars over administratieve grenzen heen en verbinden mensen en plaatsen met elkaar. Elif Shafak voegt daar in Er stromen rivieren in de lucht nog een element aan toe: de tijd. Drie verhalen, op drie plaatsen (Londen, Turkije, Mesopotamië), tijdens drie periodes (630 voor Christus, 1840, 2014-2018). Water verbindt dit alles. Mesopotamië, met de twee legendarische rivieren, de Tigris en de Eufraat, boeit haar duidelijk het meest. Volgens de overlevering sprak men er over geworteld water (bomen), stromend water (rivieren), vliegend water (vogels), stijgend water (bergen) en vechtend water (mensen, omdat ze eeuwig in oorlog zijn).

Shafaks ongebreidelde fantasie doet je soms denken aan onze Toon Tellegen, die een nijlpaard op een touwladder liet klimmen om in de lucht te gaan wonen. Ze is uitbundig tot poëtisch in haar beschrijvingen (“Als donker satijn vouwt de Theems zichzelf in plooien, dromend van zijn vorige levens”), vol sterke boodschappen over de rol en betekenis van water, maatschappelijke problemen als de klimaat- en watercrisis, en de positie van de Jezidi’s, een Koerdische minderheidsgroep. Hun onderdrukking en genocide onder de Islamitische Staat blijft in 2025 helaas actueel. Het meest intrigerend is hoe ze haar verhalen samenknoopt. Rivieren leest als een onregelmatig en fijnmazig net dat met vele kleine knoopjes onvoorspelbaar aan elkaar geregen wordt. Waar in het ene jaar schippers een kromme eik gadeslaan vanop het water, doet die boom op een heel ander moment een personage struikelend tegen de grond gaan. Zo, en met nog veel andere natuurlijke herkenningspuntjes, weeft Shafak een knap boek dat bruist en kolkt als ... een rivier. 

https://wereldbibliotheek.nl/producten/er-stromen-rivieren-de-lucht-9789046832073

 

Verschenen op de site van BBL op 3/09/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/natte-nazomerboeken

 

Natte zomerboeken

Bovenaan het lijstje “moeilijk te beheersen natuurelementen”, prijkt zonder twijfel ‘water’. Water dringt kelders en motoren binnen, vormt zich tot sneeuwlawines en hagelbollen, maar onttrekt zich even goed aan door droogte gebarsten bodems en woestijnen. Wij mensen wenden ons tot waterdichtingen, trekken moerassen droog of leggen net kanalen aan, maar toch moeten we telkens vaststellen dat water onverslaanbaar is. Een veel zinniger idee: ga aan een waterloop zitten en geniet van een goed boek. Bij voorkeur een over een rivier, uiteraard. Vier suggesties: een rivier en identiteit, een rivier en strijd voor de natuur, een rivier en de rechten van de natuur, en een rivier als verbinding tussen mensen. 

 

Wim Peumans, De Maas, het verhaal van een rivier

In De Maas, het verhaal van een rivier maakt Wim Peumans het testament op van zijn jeugd en schetst hij de contouren van zijn toekomst. Hij groeide op in de nabijheid van de Maas, tot hij uitweek om te studeren. Hij weerstond de lokroep van de rivier evenwel niet en keerde terug. Peumans deed z’n huiswerk grondig: ongeveer alles wat over, op of in de Maas verscheen, heeft hij knap geordend, geanalyseerd en neergeschreven. “Ik wil weten,” schrijft hij. Wel, Wim weet.

Hij deelt met veel liefde stapels feiten rond. Stromen je onder meer voorbij: kermissen (jongeren steken de paöl over), schippersherbergen, houttransport (faix, voiture of giyée), oorlogen, schepen (de walenmajol) en veerponten, grensgeschillen en talwegen, dialecten, artistieke relaties, gietijzer, fossielen, biodiversiteit, traktaten, zwerfvuil, art-Mosan, strangen, blaffers, thermoswagons, botteresses en nog heel veel meer. De rode draad: de Maas is een plek van uitwisseling en verbinding, niet van scheiding.

Aangenaam is dat hij er een laag aan toevoegt. Da’s ook wederzijds: zonder zijn Maas, rest Peumans een geamputeerd leven. “Met mijn hoofd boven het wateroppervlak verandert mijn perspectief op de wereld. Bevrijd van de zwaartekracht sta ik niet meer ‘boven’ de rivier als een toeschouwer, maar maak ik deel uit van de natuur. Ik voel het wezen van de rivier.”

https://www.standaarduitgeverij.be/product/de-maas-het-verhaal-van-een-rivier-9789022339619/

 

Toine Heijmans, Buitendijks

In de waterhuishoudkunde heb je hoge winterdijken en lage zomerdijken. Tussen die dijken ligt een vlakte waarlangs overtollig water kan afvloeien, ‘uiterwaarden’ genaamd. Buitendijks speelt zich af in dergelijke uiterwaarden. Een jonge kerel, Willem de Waal, leeft er op zijn eentje in een tent. “Het enige dat ik wil, is in de uiterwaarden zijn. Gewoon, de lange dagen waarin alles hetzelfde blijft en toch vernieuwt, seizoen na seizoen. De ongelooflijke rust van de eenzaamheid.” Hij waant er zich onzichtbaar en onafhankelijk, maar geleidelijk wordt die indruk afgegraven en komt zijn identiteit tot wankelen. Willems verhaal laveert tussen zalige naïviteit en oprecht gevoeligheid. Voor hem mompelen de bomen en struiken, en huilen de schietwilgen en populieren lauwe druppels op zijn hoofd.

Heijmans, de auteur, adoreert de natuur en is kritisch voor menselijke interventies als natuurbouw en riviermanagement. Het slot is dan ook ontnuchterend voor Willem en zijn omgeving. Hij strooit met maatschappelijke bedenkingen  over mensen, over historie en verlies, en over de teloorgang van natuur. “Ooit kwam de rivier tot hier, en nu ligt dat dijkje werkeloos in een ander landschap, als een drooggevallen boot, als achtergelaten tijd. Ooit volgde het zwenkend de oude oevers van de stroom die verder het land binnendrong, die deel uitmaakte van dat land, zoals ze er nu buiten wordt gehouden.” En ‘wie’ is het sterkst aan het eind van het verhaal? “Het enige wat mij overblijft is de verbeelding. Als de dijk breekt en het land verdwijnt, is er niemand die zich bekommert om mijn eenzaamheid.”

https://uitgeverijpluim.nl/buitendijks

 

Robert Macfarlane, Leeft een rivier?

Hou je van taal én natuur? Allicht wel, als je deze rubriek leest. Dan hou je waarschijnlijk ook van Robert Macfarlane, een gerenommeerde natuurliefhebber met rijke taal. Zijn laatste boek gaat tegen de tendensen van zijn eerder werk in: hij laat de feitelijke natuurboeken achter zich en zoekt in de plaats daarvan engagement en spiritualiteit op. Als je een rivier wil begrijpen, volstaat ratio namelijk niet. Deze zoektocht, een ervaring die hij graag deelt, leidt hem naar Ecuador (Los Cedros), India (Chennai) en Canada (de Mutehekau Shipu, ofte Magpie River). De bijdragen van de lokale bevolkingen, verwikkeld in een intense strijd voor het vrijwaren van de rivier, maken het boek tot een heus groepswerk. De oplossing lijkt eenvoudig: ken natuurrechten toe. Haalbaar? Weinig is zo krachtig als een idee waarvoor de tijd rijp is.

MacFarlane praat over waterpoëzie en ‘watergeletterdheid’; zijn boek blinkt uit in talloze fantastisch mooie beschrijvingen. Het is bijtijds erg spannend: de auteur is een onverschrokken avonturier, wiens lotgevallen voor weinigen weggelegd zouden zijn. Hij beleeft die in Canada, maar niet getreurd: ook de waterloop bij jou om de hoek, biedt kansen voor waterpret.

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/leeft-een-rivier/

 

Elif Shafak, Er stromen rivieren in de lucht

Rivieren slalommen genoegzaam dwars over administratieve grenzen heen en verbinden mensen en plaatsen met elkaar. Elif Shafak voegt daar in Er stromen rivieren in de lucht nog een element aan toe: de tijd. Drie verhalen, op drie plaatsen (Londen, Turkije, Mesopotamië), tijdens drie periodes (630 voor Christus, 1840, 2014-2018). Water verbindt dit alles. Mesopotamië, met de twee legendarische rivieren, de Tigris en de Eufraat, boeit haar duidelijk het meest. Volgens de overlevering sprak men er over geworteld water (bomen), stromend water (rivieren), vliegend water (vogels), stijgend water (bergen) en vechtend water (mensen, omdat ze eeuwig in oorlog zijn).

Shafaks ongebreidelde fantasie doet je soms denken aan onze Toon Tellegen, die een nijlpaard op een touwladder liet klimmen om in de lucht te gaan wonen. Ze is uitbundig tot poëtisch in haar beschrijvingen (“Als donker satijn vouwt de Theems zichzelf in plooien, dromend van zijn vorige levens”), vol sterke boodschappen over de rol en betekenis van water, maatschappelijke problemen als de klimaat- en watercrisis, en de positie van de Jezidi’s, een Koerdische minderheidsgroep. Hun onderdrukking en genocide onder de Islamitische Staat blijft in 2025 helaas actueel. Het meest intrigerend is hoe ze haar verhalen samenknoopt. Rivieren leest als een onregelmatig en fijnmazig net dat met vele kleine knoopjes onvoorspelbaar aan elkaar geregen wordt. Waar in het ene jaar schippers een kromme eik gadeslaan vanop het water, doet die boom op een heel ander moment een personage struikelend tegen de grond gaan. Zo, en met nog veel andere natuurlijke herkenningspuntjes, weeft Shafak een knap boek dat bruist en kolkt als ... een rivier. 

https://wereldbibliotheek.nl/producten/er-stromen-rivieren-de-lucht-9789046832073

 

Verschenen op de site van BBL op 3/09/2025, https://www.bondbeterleefmilieu.be/artikel/natte-nazomerboeken

dinsdag 5 augustus 2025

Uit liefde voor het lezen, een pleidooi

Irene Vallejo




Veel ouders nemen peuters mee naar het recyclagepark. Een leuke bezigheid, maar ook een verantwoorde, want jong geleerd is oud gedaan. De Vlaming wil nu eenmaal wat graag bekend blijven als de mondiale supersorteerder. Het gratis respect en grenzeloos ontzag dat je van je kind krijgt, omdat je je materiaal zo vlekkeloos ordent, en vooral zo groot én heel slim bent, zijn mooi meegenomen. Geniet er maar van, zolang het duurt: wanneer je kind de eerste woordjes leert en opnieuw meegaat, valt de ouder van het voetstuk. Taal ontsluiert, opent deuren, verbindt, … ja, taal kan bijna alles.

“Pleidooi” verwijst naar een stapel geordende argumenten en een afgelijnd, doelmatig traject. Vallejo bewandelt dit met verve en voegt er vanuit een intense overtuiging nog iets aan toe: liefde. Taal is immers alles. Vallejo pleit eveneens voor de meerwaarde van fictie: het stelt ons in staat om belangrijke en gevoelige onderwerpen vanuit verschillende invalshoeken te begrijpen. Deze verworvenheid beginnen we steeds meer te verliezen, in dit tijdperk van sociale media en gevoelloze algoritmen.

https://www.meulenhoff.nl/producten/uit-liefde-voor-het-lezen-9789402326130

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Het drama van de tragedie

Tom Lanoye



Tom Lanoye schrijft graag en veel. Theater, waar hij erg van houdt, biedt hem grondstof. Met name Griekse tragedies inspireren hem sterk. Ooit schreef hij een theaterstuk dat acht uur duurt, “Ten oorlog”. Van het publiek, dat een nachtje zou doorbrengen met Shakespeare, werd enige inspanning verwacht.

Lanoyes woordenstroom is meestal onophoudelijk, niet alleen op papier, maar ook als hij spreekt. Dit boek is de neerslag van de Homeruslezing, een initiatief van het Nederlands Klassiek Verbond en de uitgeverij Athenaeum – polak & Van Gennep. Lanoye opent, niet ongebruikelijk voor hem, met een anekdote die hij ontwikkelt tot een beheerste tirade. Lanoye hekelt Trump en de ‘Trumpies’, maar zijn inspiratie haalt hij bij de Grieken. De boodschap is eenvoudig en helaas bekend: de democratie is in gevaar. Lanoye is helder en scherp, maar dat zal z’n doelwit een worst wezen. Volgens zijn entourage leest Trump nooit een boek, zelfs geen heel kleintje. 

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/het-drama-van-de-tragedie/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Aardbeien

Joseph Roth



Wat is overweldigend rood, zoet, vers, komt meestal uit het zuiden en past altijd mooi in een bakje? Aardbeien natuurlijk. Maar net zoals aardbeien eigenlijk schijnvruchten zijn, past het boekje Aardbeien niet in een vakje. Dit eerbetoon aan de auteur Joseph Roth (1894-1938), uitgaande van uitgeverij Van Oorschot, is een verhaal van een opgroeiende kerel die het regelmatig met derden aan de stok krijgt. Het speelt zich af in Oekraïne, Roths geboortestreek, in een gemengd Joodse gemeenschap.

Het was er geen pretje. Een vader die doodvroor, het willekeurige geweld van de corrupte autoriteiten, doodgraver als job, een centje verdienen door de verkoop van touw waarmee zelfmoordenaars zich ophingen ... En, ja, de hoofdpersoon zoekt ook aardbeien op een veld. Koen Broucke zorgde voor kleurrijke illustraties, overvloedig in aantal, regelmatig in uitbundig rood. Het boekje heeft een uitgebreid nawoord van Els Snick, die ook voor de vertaling zorgde. Ze schetst de context waarin Roth leefde en onophoudelijk schreef, gaande van zijn jeugd, de vlucht voor Hitler, zijn Europese omzwerving en zijn einde in Parijs. Sommige stukken van zijn werk gingen gaandeweg verloren. Dit boekje bevat fragmenten van een nieuw boek, herkauwd en herschikt. Roth gebruikt een puntgave en bijtijds ironische taal en vertelt veel met weinig woorden. Het leven zoals het is, soms abrupt, soms hard, soms confronterend. Mensen zijn gewiekst, hatelijk, creatief en maken mooie en lelijke dingen. Vreemd, beklijvend, magistraal verhaal.

https://www.vanoorschot.nl/oorshop/aardbeien/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Wat een geluk

Toon Tellegen



‘Toon Tellegen’ staat voor onuitputtelijke fantasie, loepzuivere taal, mooie spanningsbogen en verhalen uit de dierenwereld. Wat een geluk is hier geen uitzondering op. De boktor evalueert het begrip ‘gelukkig zijn’ met een schildpad; de beer vreet nog steeds alle taarten op, ook de ‘ontroostbare taart’. Tellegen kiest steevast voor ongebruikelijke ontmoetingen tussen dieren: de giraf geraakt nu eens aan de praat met een eekhoorn, dan weer met een kikker. Tussen de regels sluimeren steevast bespiegelingen over mensengedrag. Wat leert de kikker ons, die naar de maan kijkt? Of een sprinkhaan en een krekel die ruziën, maar zelf niet weten waarover. Verder dondert de olifant nog steeds naar beneden als hij op bezoek geweest is bij de eekhoorn en gaat de potvis naar een feest bij de meeuw. Dit is een zalig boekje.

https://singeluitgeverijen.nl/querido/boek/wat-een-geluk/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Pink Lady

Saskia De Coster




Er waren eens vier mensen die in een bos gingen wandelen. “En dan,” kan je denken, “schrijf je daar een boek over? Wie ging er dan zo lezenswaardig wandelen?” Wel, een vrouwelijke auteur, haar lief, een agent en een seriemoordenaar die levenslang heeft gekregen. Klinkt al meer de moeite, hé? Het wordt nog pittiger, omdat de seriemoordenaar het alleen op vrouwen gemunt heeft. Het meest merkwaardige: een twintigtal jaar geleden, ontsnapte hij tijdens zijn jaarlijkse wandeling maar besloot op zijn stappen terug te keren. Hij meldde zich spontaan bij de gevangenis. Dit boekje? Zalig om lezen, met als pittigste het wiebelen tussen rust en onrust. Tussendoor volgen vele vragen en levensvragen, meestal uitgelokt door een onopvallend detail.

https://www.vanoorschot.nl/oorshop/pink-lady/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

De wereld en de aarde, hoe houden we het veilig

David Van Reybrouck




Nisaba was een godin uit de oudheid. Haar rol varieerde afhankelijk van de periode en de bevolkingsgroep, maar bij de Mesopotamiërs ging men er alvast van uit dat Nisaba voortkwam uit de verbinding van hemel en aarde. Deze twee rijken, die zo ver van elkaar verwijderd lijken dat het niet duidelijk is wat ze gemeen hebben, vormen het uitgangspunt van dit boek van David van Reybrouck. Sinds enkele maanden torst hij de titel ‘denker der Nederlanden’. Hij wil echter vooral ‘vérdenken’, kijken naar het verre verleden en vooruit naar de verre toekomst.

Het probleem van de aarde is dat het nooit onderwerp is in de wereld: moeilijker is het niet. Van Reybrouck wil weten waarom en neemt ons onderweg mee langs wijsgeren, leiders en strategen. Waarom spreken we van een “raison d'État" en niet van een “raison de Terre”? Hoe kunnen we ooit hopen een wereldomvattende polycrisis op te lossen vanuit zo’n beperkte invalshoek? Een wereldburgerraad zou helpen om de aardepolitiek op de agenda te krijgen. Allemaal boeiend, maar wie zorgt er voor dat de aarde aanvaard wordt als agendapunt van de “onwereldse wereldbeslissers”? Er is, kortom, een probleem van agendering.

https://www.debezigebij.nl/boek/de-wereld-en-de-aarde/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Het geschenk

 Gaea Schoeters




Een argeloze fietser moet op een ochtend onverwachts uitwijken voor een tegenligger. Gevloek. Hij is in Berlijn en fietst naast de rivier De Spree. En dan ziet hij, in het midden van de rivier, twee spelende … olifanten. Berlijn, ingepalmd door duizenden olifanten: wat een uitdagend beeld. Wat begint als een zwaar maar eenvoudig oplosbaar probleem, ontaardt in een moeilijk maatschappelijk vraagstuk. Een babbel tussen de bondskanselier en de president van Botswana maakt het waagstuk nog lastiger. Die laatste verklaart dat de olifanten een geschenk zijn van zijn land; een koekje van eigen deeg, want Europa lost al te makkelijk haar lokale problemen op door er anderen mee op te zadelen.

Schoeters hekelt met de glimlach, maakt besluitvormers gaandeweg attent op hun opportunisme, hun verblinding door eigenbelang en  hun incompetentie. Ze wijst hen erop op hoe ze winstbejag tot ultiem maatschappelijk doel heiligen en dit het enige gangbare smeermiddel tussen naties geworden is. Combineer dit met de versplintering van bevoegdheden en je krijgt een eindeloos, uitzichtloos  gepalaver en geschuifel over aansprakelijkheden. Pijnlijk maar zo herkenbaar. Dit is een verhaal over kolonialisme, over de migrantencrisis en over de zwalpende besluitvorming. De titel van het boek is bijzonder raak gekozen. Het is een waar geschenk.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/het-geschenk/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025

Een grote stapel kleintjes

Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Deze bondige wijsheid is niet alleen dé leidraad voor heldere communicatie, maar ook voor het schrijven van toegankelijke boekjes. In deze episode van de Boekentips zet huisrecensent Johan zeven kortere werken op een rij. Olifanten in de stad, politieke vervolging, een sinistere boswandeling en nog veel meer: deze suggesties stuwen je moeiteloos richting je leesquotum.

 

Irene Vallejo, Uit liefde voor het lezen, een pleidooi

Veel ouders nemen peuters mee naar het recyclagepark. Een leuke bezigheid, maar ook een verantwoorde, want jong geleerd is oud gedaan. De Vlaming wil nu eenmaal wat graag bekend blijven als de mondiale supersorteerder. Het gratis respect en grenzeloos ontzag dat je van je kind krijgt, omdat je je materiaal zo vlekkeloos ordent, en vooral zo groot én heel slim bent, zijn mooi meegenomen. Geniet er maar van, zolang het duurt: wanneer je kind de eerste woordjes leert en opnieuw meegaat, valt de ouder van het voetstuk. Taal ontsluiert, opent deuren, verbindt, … ja, taal kan bijna alles.

“Pleidooi” verwijst naar een stapel geordende argumenten en een afgelijnd, doelmatig traject. Vallejo bewandelt dit met verve en voegt er vanuit een intense overtuiging nog iets aan toe: liefde. Taal is immers alles. Vallejo pleit eveneens voor de meerwaarde van fictie: het stelt ons in staat om belangrijke en gevoelige onderwerpen vanuit verschillende invalshoeken te begrijpen. Deze verworvenheid beginnen we steeds meer te verliezen, in dit tijdperk van sociale media en gevoelloze algoritmen.

https://www.meulenhoff.nl/producten/uit-liefde-voor-het-lezen-9789402326130

 

Tom Lanoye, Het drama van de tragedie

Tom Lanoye schrijft graag en veel. Theater, waar hij erg van houdt, biedt hem grondstof. Met name Griekse tragedies inspireren hem sterk. Ooit schreef hij een theaterstuk dat acht uur duurt, “Ten oorlog”. Van het publiek, dat een nachtje zou doorbrengen met Shakespeare, werd enige inspanning verwacht.

Lanoyes woordenstroom is meestal onophoudelijk, niet alleen op papier, maar ook als hij spreekt. Dit boek is de neerslag van de Homeruslezing, een initiatief van het Nederlands Klassiek Verbond en de uitgeverij Athenaeum – polak & Van Gennep. Lanoye opent, niet ongebruikelijk voor hem, met een anekdote die hij ontwikkelt tot een beheerste tirade. Lanoye hekelt Trump en de ‘Trumpies’, maar zijn inspiratie haalt hij bij de Grieken. De boodschap is eenvoudig en helaas bekend: de democratie is in gevaar. Lanoye is helder en scherp, maar dat zal z’n doelwit een worst wezen. Volgens zijn entourage leest Trump nooit een boek, zelfs geen heel kleintje. 

https://www.singeluitgeverijen.nl/athenaeum/boek/het-drama-van-de-tragedie/

 

Joseph Roth, Aardbeien

Wat is overweldigend rood, zoet, vers, komt meestal uit het zuiden en past altijd mooi in een bakje? Aardbeien natuurlijk. Maar net zoals aardbeien eigenlijk schijnvruchten zijn, past het boekje Aardbeien niet in een vakje. Dit eerbetoon aan de auteur Joseph Roth (1894-1938), uitgaande van uitgeverij Van Oorschot, is een verhaal van een opgroeiende kerel die het regelmatig met derden aan de stok krijgt. Het speelt zich af in Oekraïne, Roths geboortestreek, in een gemengd Joodse gemeenschap.

Het was er geen pretje. Een vader die doodvroor, het willekeurige geweld van de corrupte autoriteiten, doodgraver als job, een centje verdienen door de verkoop van touw waarmee zelfmoordenaars zich ophingen ... En, ja, de hoofdpersoon zoekt ook aardbeien op een veld. Koen Broucke zorgde voor kleurrijke illustraties, overvloedig in aantal, regelmatig in uitbundig rood. Het boekje heeft een uitgebreid nawoord van Els Snick, die ook voor de vertaling zorgde. Ze schetst de context waarin Roth leefde en onophoudelijk schreef, gaande van zijn jeugd, de vlucht voor Hitler, zijn Europese omzwerving en zijn einde in Parijs. Sommige stukken van zijn werk gingen gaandeweg verloren. Dit boekje bevat fragmenten van een nieuw boek, herkauwd en herschikt. Roth gebruikt een puntgave en bijtijds ironische taal en vertelt veel met weinig woorden. Het leven zoals het is, soms abrupt, soms hard, soms confronterend. Mensen zijn gewiekst, hatelijk, creatief en maken mooie en lelijke dingen. Vreemd, beklijvend, magistraal verhaal.

https://www.vanoorschot.nl/oorshop/aardbeien/

 

Toon Tellegen, Wat een geluk

‘Toon Tellegen’ staat voor onuitputtelijke fantasie, loepzuivere taal, mooie spanningsbogen en verhalen uit de dierenwereld. Wat een geluk is hier geen uitzondering op. De boktor evalueert het begrip ‘gelukkig zijn’ met een schildpad; de beer vreet nog steeds alle taarten op, ook de ‘ontroostbare taart’. Tellegen kiest steevast voor ongebruikelijke ontmoetingen tussen dieren: de giraf geraakt nu eens aan de praat met een eekhoorn, dan weer met een kikker. Tussen de regels sluimeren steevast bespiegelingen over mensengedrag. Wat leert de kikker ons, die naar de maan kijkt? Of een sprinkhaan en een krekel die ruziën, maar zelf niet weten waarover. Verder dondert de olifant nog steeds naar beneden als hij op bezoek geweest is bij de eekhoorn en gaat de potvis naar een feest bij de meeuw. Dit is een zalig boekje.

https://singeluitgeverijen.nl/querido/boek/wat-een-geluk/

 

Saskia De Coster, Pink Lady

Er waren eens vier mensen die in een bos gingen wandelen. “En dan,” kan je denken, “schrijf je daar een boek over? Wie ging er dan zo lezenswaardig wandelen?” Wel, een vrouwelijke auteur, haar lief, een agent en een seriemoordenaar die levenslang heeft gekregen. Klinkt al meer de moeite, hé? Het wordt nog pittiger, omdat de seriemoordenaar het alleen op vrouwen gemunt heeft. Het meest merkwaardige: een twintigtal jaar geleden, ontsnapte hij tijdens zijn jaarlijkse wandeling maar besloot op zijn stappen terug te keren. Hij meldde zich spontaan bij de gevangenis. Dit boekje? Zalig om lezen, met als pittigste het wiebelen tussen rust en onrust. Tussendoor volgen vele vragen en levensvragen, meestal uitgelokt door een onopvallend detail.

https://www.vanoorschot.nl/oorshop/pink-lady/

 

David Van Reybrouck, De wereld en de aarde, hoe houden we het veilig

Nisaba was een godin uit de oudheid. Haar rol varieerde afhankelijk van de periode en de bevolkingsgroep, maar bij de Mesopotamiërs ging men er alvast van uit dat Nisaba voortkwam uit de verbinding van hemel en aarde. Deze twee rijken, die zo ver van elkaar verwijderd lijken dat het niet duidelijk is wat ze gemeen hebben, vormen het uitgangspunt van dit boek van David van Reybrouck. Sinds enkele maanden torst hij de titel ‘denker der Nederlanden’. Hij wil echter vooral ‘vérdenken’, kijken naar het verre verleden en vooruit naar de verre toekomst.

Het probleem van de aarde is dat het nooit onderwerp is in de wereld: moeilijker is het niet. Van Reybrouck wil weten waarom en neemt ons onderweg mee langs wijsgeren, leiders en strategen. Waarom spreken we van een “raison d'État" en niet van een “raison de Terre”? Hoe kunnen we ooit hopen een wereldomvattende polycrisis op te lossen vanuit zo’n beperkte invalshoek? Een wereldburgerraad zou helpen om de aardepolitiek op de agenda te krijgen. Allemaal boeiend, maar wie zorgt er voor dat de aarde aanvaard wordt als agendapunt van de “onwereldse wereldbeslissers”? Er is, kortom, een probleem van agendering.

https://www.debezigebij.nl/boek/de-wereld-en-de-aarde/

 

Gaea Schoeters, Het geschenk

Een argeloze fietser moet op een ochtend onverwachts uitwijken voor een tegenligger. Gevloek. Hij is in Berlijn en fietst naast de rivier De Spree. En dan ziet hij, in het midden van de rivier, twee spelende … olifanten. Berlijn, ingepalmd door duizenden olifanten: wat een uitdagend beeld. Wat begint als een zwaar maar eenvoudig oplosbaar probleem, ontaardt in een moeilijk maatschappelijk vraagstuk. Een babbel tussen de bondskanselier en de president van Botswana maakt het waagstuk nog lastiger. Die laatste verklaart dat de olifanten een geschenk zijn van zijn land; een koekje van eigen deeg, want Europa lost al te makkelijk haar lokale problemen op door er anderen mee op te zadelen.

Schoeters hekelt met de glimlach, maakt besluitvormers gaandeweg attent op hun opportunisme, hun verblinding door eigenbelang en  hun incompetentie. Ze wijst hen erop op hoe ze winstbejag tot ultiem maatschappelijk doel heiligen en dit het enige gangbare smeermiddel tussen naties geworden is. Combineer dit met de versplintering van bevoegdheden en je krijgt een eindeloos, uitzichtloos  gepalaver en geschuifel over aansprakelijkheden. Pijnlijk maar zo herkenbaar. Dit is een verhaal over kolonialisme, over de migrantencrisis en over de zwalpende besluitvorming. De titel van het boek is bijzonder raak gekozen. Het is een waar geschenk.

https://www.singeluitgeverijen.nl/querido/boek/het-geschenk/

Deze bijdrage verscheen op de site van BBL op 31 juli 2025